تلخ مثل قهوه،تلخ مثل من...

(١)

تصویر ساده ایست:

در یک قاب

تصویر یک دسته گل شمعدانی

که از دهان زنی روییده است

زن بی هیچ دلیلی جان می کند.

چشم انداز قاب رو به دریاست

مردی گره خورده به ارتفاع       معلق است

همه چیز برای وقوع تاریکی مهیاست.

                                                                                   ۴ آبان ٨٩

می نشینی

درختان دوباره سبز می شوند

بر می خیزی

و پرندگان به پرواز در می آیند

برایم دست تکان می دهی و

می روی..

پاییز آرام از راه می رسد..

                                                                                             20 دی 88

                                                                              بازنویسی:28 شهریور 89

من رفتم و

          او هم از جا در رفته بود

افتاده بود گوشه ای رو به دیوار 

و هی می نوشت :

وقتی که برگردی

وقتی که برگردی..

                                                             18 بهمن 88                                                      

.

.

دوستی رو از دست دادم..غمگینم..

.

.

.

این زمین ما را خواهد بلعید

پیش از آنکه برای جهان

گلی بفرستیم.

                                                               ٩/٢/١٣٨٩

سلام..

این روزا هرچی می نویسم انگار دارم با خودم حرف می زنم..

با خودم کل می کنم و از دست خودم در می رم..

خلاصه کارام شدن شبیه صدای عصبانیتم تا ..هرچی..

اما فکر می کنم رو به پیشرفت گذاشتم (یعنی این احساسمه که امیدوارم که درست باشه)..

پروسه ی دردناکی و دارم تجربه می کنم اما در عین حال خوشحالم..

امیدوارم با کارای بهتری برگردم..فعلا..

سال ببر با استقامتی داشته باشید..

نوروز مبارک

یک گلوله شلیک کنم

به حضورم کنار او

یک گلوله

که تمام کند باران پشت شیشه را

یک گلوله به خودم

که تمام شود این در به دری

یک گلوله که بمیرند کافه های این شهر

یک گلوله که از خودم شلیک شوم به سمت گوری

که در عمق دو متری آرامش

به خواب روم..

با این فراوانی مرگ

چه طور از من دریغ می کنید

 یک وجب خاک را؟

                                                             بیست و چندم دی ماه ٨٨

مادرم دو سیب زایید

که خواهرانم شدند

من شدم یک انجیر

سال هاست از این شاخه آویزان مانده ام..

                                                  دی ٨٨

سر می روم از روی این صندلی

کمی مایل به چپ

می ریزم کف اتاق

کف اتاق ،چشم راستم

دنبال چشم چپم می گردد

نگران نیستم

کمی اینجا استراحت می کنم

کمی بالا می آیم، کمی موجی می شوم

کمی که در خودم جمع شدم

مثل کاغذی مچاله  می افتم کنار میز

فردا صبح از زمین بالا می چکم

و از اینکه چشمانت را بلعیده باشم اصلا تعجب نمی کنم:

دیشب بدجور با هم قاطی شده بودیم!

                                                                                            ۵ / ٩ / ٨٨